![]() SSW-33 Ural | |
Klasa |
okręt dowodzenia i rozpoznawczy |
---|---|
Typ |
Titan |
Projekt |
1941 |
Oznaczenie NATO |
Kapusta |
Historia | |
Stocznia |
Stocznia Bałtycka w Leningradzie |
Położenie stępki |
25 czerwca 1981[1] |
Wodowanie |
maj 1983[1] |
![]() | |
Wejście do służby |
30 grudnia 1988[1] |
Los okrętu |
używany jako elektrownia |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
32.780 t standardowa |
Długość |
265 m |
Szerokość |
29,9 m |
Zanurzenie |
7,81 m |
Napęd | |
2 reaktory nuklearne (2x 171 MW), 2 kotły parowe 2 turbiny GTZA-688 o mocy łącznej 66.500 KM, 2 śruby[1] | |
Prędkość |
21,6 węzłów[1] |
Uzbrojenie | |
2 armaty uniwersalne 76 mm AK-176 4 zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej 30 mm AK-630 8 wkm 12,7mm Utios-M (4×II) 4 czteroprowadnicowe wyrzutnie pocisków plot bliskiego zasięgu Igła (4xIV, 32 pociski)[1] | |
Wyposażenie lotnicze | |
1 śmigłowiec[1] Ka-32 | |
Załoga |
923, w tym 233 oficerów[1] |
SSW-33 Ural – radziecki, następnie rosyjski okręt dowodzenia i rozpoznania o napędzie atomowym. Jedyny okręt projektu 1941 Titan[1] (oznaczenie kodowe NATO: Kapusta). Kadłub SSW-33 został zaadaptowany z krążowników rakietowych projektu 1144[2]. Pierwotnie projektowany jako okręt projektu 1153 – nowy lotniskowiec atomowy z pełnym pokładem. Budowa jednak została wstrzymana w 1983, gdy okręt był już ukończony w 50% i nie była kontynuowana przez następne 5 lat. Następnie zdecydowano, że kadłub jest zbyt mały, aby mógł z niego startować samolot, a nowy system katapult przeznaczony dla tego okrętu zawiódł. Później kadłub został użyty do budowy okrętu komunikacyjnego projektu 1941 (oznaczenie radzieckie typu Titan). Pełnił rolę okrętu dowodzenia oraz okrętu zwiadu elektronicznego, śledzenia rakiet, śledzenia kosmosu i okrętu łączności. Wchodził w skład Floty Pacyfiku. Z powodu wysokich kosztów SSW-33 został wycofany ze służby[2] i od 2001 roku jest używany jako elektrownia[3], stoi zacumowany w porcie Rosyjskiej Floty Pacyfiku koło miasta Fokino[3].